Docu-zondag: My Generation

Regie: David Batty
Duur: 85 min
Land/Jaar: Groot-Brittannië, 2018.

Filmtheater De Luxe brengt in het Scagontheater in M18, Torenstraat 1B, Schagen op zondagmiddag 7 oktober de eerste docu-zondag van filmseizoen 2018-2019: My Generation. Kaartverkoop via de webshop en aan de kassa op voorafgaande filmavonden van De Luxe (elke donderdag en vrijdag), tevens – als de zaal niet uitverkocht is – op de dag van vertoning. Toegang 8,- euro, aanvang 14.00 uur. Zaal open 13.00 uur.

space

Heerlijke terugblik op de Swinging Sixties in Londen aan de hand van Michael Caine.
Michael Caine was ruim 30 jaar oud toen de Swinging sixties in Londen uitbraken. Hij had er al een jaar of negen bij het repertoire toneel op zitten en maakte kort daarna de overstap naar de film. Beatbands en minirokjes doken op in de straten. Caine is een geboren verteller en spreekt over de hippe Londense tijd. We zien mooie archiefbeelden met o.a. Paul McCartney, modekoningin Mary Quant, model Twiggy en sterfotograaf David Bailey. Ze zijn zeer onderhoudend, hun quotes ondersteunen het beeldmateriaal. Caine is mooi oud geworden en zijn ironische commentaar past goed bij de beelden. Je krijgt er weer een beetje het gevoel bij van “forever young”. Scènes uit speelfilms completeren de collage. We zien ze allemaal langskomen: John Lennon, David Hockney, David Bowie, Mick Jagger, enz. want Caine kon het goed vinden met die jonge mannen. Ondertussen noemt Caine ook de sociale context. De wederopbouw is voltooid, de welvaart neemt toe, gelijkere kansen in het onderwijs, de opkomst van de pil. Buiten Londen was dat nog niet allemaal doorgedrongen, maar ook daar begint het te veranderen. Muziek van The Who, The Beatles, de Rolling Stones en The Kinks klinken. Denk ook aan titels als een sociaal commentaar, zoals A Well Respected Man of Dedicated Follower. Radio Caroline, de Britse tegenhanger van Radio Veronica was in de lucht. De koude oorlog was nog steeds gaande, de Cubacrisis net achter de rug en de angst voor “de bom” leefde nog volop. Er was een gevoel dat we misschien nog maar kort te leven hadden en dus er het beste van moesten maken. Het was leuk zolang het duurde.

Ga naar de Filmkrant

<< Ga terug naar het programma